Aby umożliwić nam obiektywną weryfikację prawdziwości ich relacji.

Dodaj do ulubionych
Dodaj do ulubionych
Kategoria:

Opis

Biblia od najdawniejszych czasów stwierdza, że ​​wyrok sądu nie miał być wydany przeciwko osobie na podstawie zeznania jednego naocznego świadka, ale że wymagana była minimalna liczba dwóch lub trzech (Księga Powtórzonego Prawa 19:15). Mimo to posiadanie różnych relacji o osobie i ziemskiej służbie Jezusa Chrystusa pozwala nam ocenić dokładność informacji, które posiadamy na jego temat.

Simon Greenleaf, dobrze znany i uznany autorytet w kwestii tego, co stanowi wiarygodne dowody w sądzie, zbadał cztery Ewangelie z prawnego punktu widzenia. Zauważył, że rodzaj relacji naocznych świadków przedstawionych w czterech Ewangeliach:

Te, które się zgadzają, ale każdy pisarz decyduje się pominąć lub dodać szczegóły inne niż inne – jest typowe dla wiarygodnych, niezależnych źródeł, które zostałyby zaakceptowane przez sąd jako mocny dowód. Gdyby Ewangelie zawierały dokładnie te same informacje z tymi samymi szczegółami napisanymi z tej samej perspektywy, wskazywałoby to na zmowę, tj. na istnienie czasu, kiedy pisarze zbierali się wcześniej, aby „uporządkować swoje historie”, aby stworzyć swoje pisma. wydają się wiarygodne. jak czytać Pismo Święte?

żnice między Ewangeliami, nawet pozorna sprzeczność szczegółów przy pierwszym badaniu, przemawiają za niezależnym charakterem pism. Tak więc niezależny charakter czterech relacji ewangelicznych, które są zgodne co do informacji, ale różnią się perspektywą, ilością szczegółów i odnotowanymi wydarzeniami, wskazuje, że posiadany przez nas zapis o życiu i służbie Chrystusa, przedstawiony w Ewangeliach, jest oparty na faktach i wiarygodny.

Nagradzanie tych, którzy pilnie poszukują.

Wiele można zyskać dzięki indywidualnemu studiowaniu każdej z Ewangelii. Ale jeszcze więcej można zyskać, porównując i porównując różne relacje z konkretnych wydarzeń ze służby Jezusa. Na przykład w 14 rozdziale Ewangelii Mateusza znajduje się opis karmienia 5000 i Jezusa chodzącego po wodzie. W Ewangelii Mateusza 14:22 dowiadujemy się, że „Jezus kazał uczniom wsiąść do łodzi i iść przed nim na drugą stronę, podczas gdy on odprawił tłum”.

Ktoś może zapytać, dlaczego to zrobił? W relacji Mateusza nie ma żadnego wyraźnego powodu. Ale kiedy połączymy to z opisem w Marka 6, widzimy, że uczniowie powrócili z wyrzucania demonów i uzdrawiania ludzi dzięki autorytecie, który im dał, gdy posyłał ich po dwóch. Ale wrócili z „dużymi głowami”, zapominając o swoim miejscu i gotowi teraz Go pouczać (Ew. Mateusza 14:15). Tak więc wysyłając ich wieczorem na drugą stronę Jeziora Galilejskiego, Jezus objawia im dwie rzeczy.

Gdy zmagają się z wiatrem i falami w samodzielności aż do wczesnych godzin porannych (Mk 6:48-50), zaczynają dostrzegać, że 1) nie mogą nic osiągnąć dla Boga we własnych zdolnościach i 2) nic nie jest niemożliwe, jeśli wzywają Go i żyją w zależności od Jego mocy. Istnieje wiele fragmentów zawierających podobne „klejnoty”, które może znaleźć pilny badacz Słowa Bożego, który poświęca czas na porównanie Pisma z Pismem.

Kiedy zostały napisane cztery Ewangelie?

Ewangelia Marka

Marek był prawdopodobnie pierwszą ewangelią napisaną o późnych latach 60-tych lub wczesnych 70-tych. Nie był uczniem Jezusa, ale był uważany za bliskiego przyjaciela apostoła Piotra, dlatego uważa się, że ewangelia została napisana na podstawie ustnych relacji, które przekazał mu Piotr. Jest on kilkakrotnie wymieniony w Nowym Testamencie jako Jan Marek (Dz 12:12; 15:37; Kolosan 4:10; Filemona 1:24; 1P 5:13).

Ewangelia Mateusza

Wydaje się, że ewangelie Mateusza i Łukasza przyjęły ewangelię Marka jako podstawę swoich pism. Razem te trzy ewangelie są znane jako ewangelie synoptyczne. (Synoptyczny oznacza „przyjmowanie tego samego punktu widzenia”).

Mateusz był drugą spisaną ewangelią. Był uczniem Jezusa i pierwotnie był poborcą podatkowym, zwanym też Lewim (Mk 3,18; Mt 9,9; 10,3; Łk 6,15; Dz 1,13). Uważa się, że napisał swoją książkę w późnych latach 70-tych lub wczesnych 80-tych.

Ewangelia Łukasza

Trzecią ewangelię Nowego Testamentu napisał Łukasz, który był lekarzem. Nie był uczniem Jezusa. Uważa się, że napisał swoją ewangelię w połowie lat 80-tych. Powiedział, że postanowił spisać i uporządkować wydarzenia z życia Jezusa i pierwotnie pisał do jednej osoby, Teofila (Łk 1,1-4). Łukasz jest wspomniany również w innych częściach Nowego Testamentu: Kolosan 4:14; 2 Tymoteusza 4:11; Filemona 1:24.) Uważa się, że używał ewangelii Marka jako źródła informacji do pisania, ale uważa się, że rozmawiał również z Marią, matką Jezusa, aby uzyskać bardzo szczegółowe informacje o zwiastowaniu narodzin zarówno Jana Chrzciciela, jak i Jezusa, a także szczegóły dotyczące wczesnego życia Jezusa.

Ewangelia Jana

Ostatnia ewangelia w Nowym Testamencie została napisana przez Jana. Był uczniem i był znany jako „uczeń, którego Jezus miłował” (Jan 13:23). Sugerowano, że napisał wczesne wydanie około lat 50-tych, ale wydanie główne i epilog później, prawdopodobnie między 90-tymi a 10 ne. Jego ewangelia bardzo różni się od innych ewangelii. Ewangelia Jana zawiera więcej doktryn niż inne ewangelie, a Jan kładzie nacisk na boskość Chrystusa. Powiedział, że powodem jego napisania było „abyście uwierzyli, że Jezus jest Chrystusem, Synem Bożym, i że wierząc, że macie życie w Jego imieniu” (Ew. Jana 20:31).

Opinie

Na razie nie ma opinii o produkcie.

Napisz pierwszą opinię o „Aby umożliwić nam obiektywną weryfikację prawdziwości ich relacji.”

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.